Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

ΠΟΛΥ ΑΠΑΣΧΟΛΗΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ; - ΜΙΑ ΒΟΥΔΙΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΣΗ



Στην εποχή μας, της πρωτοφανούς πολύ-απασχολησιμότητας, της συνεχούς επικοινωνίας και των αμείλικτων προθεσμιών, είναι εύκολο να νιώθουμε ότι δεν έχουμε χρόνο για εσωτερική ζωή.  Όταν τόσοι πολλοί από εμάς αισθάνονται να επιβαρύνονται από την επιτακτική ανάγκη για άμεση, επί όλο το εικοσιτετράωρο ανταπόκριση, και τη συνεχή ανάγκη να κάνουμε περισσότερα με λιγότερα, είναι κατανοητό ότι καθώς φτάνουμε στο τέλος της ημέρας, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πέφτουμε εξαντλημένοι σαν σωρός στον καναπέ. Να προσπαθούμε να πνίξουμε την εξάντληση μας σε ένα ή δύο ποτήρια κρασί. Να ανάβουμε την τηλεόραση για λίγο χωρίς απαιτήσεις θέαμα.

Βαθιά μέσα μας, μια μικρή φωνή μπορεί να μας λέει ότι κάτι μας λείπει.  Δυνητικά κάτι αρκετά σημαντικό.  Αλλά είναι εύκολο να φιμώσουμε την φωνή αυτή με την πεποίθηση ότι απλά δεν έχουμε καμία επιλογή.  Όχι, προς το παρόν, τουλάχιστον.  Ίσως, όταν τα πράγματα στην δουλειά ηρεμήσουν, ή όταν τα παιδιά μεγαλώσουν, ή όταν πάρουμε σύνταξη, τότε θα έχουμε χρόνο να κάνουμε τα πράγματα που ξέρουμε ότι είναι σημαντικά για την απόλυτη ευεξία μας.

Ο Βουδισμός προσφέρει μια πολύ διαφορετική οπτική για την πραγματικότητα.  Μια οπτική που προκαλεί δραματικά τις προτεραιότητες μας.

Η ζωή μας, αυτή τη στιγμή, είναι εξαιρετική. Το να γεννηθείς άνθρωπος, σε μια σχετικά εύπορη χώρα, με ένα επίπεδο νοημοσύνης, εκπαίδευσης, και διαθέσιμου χρόνου – και αυτός είσαι εσύ, αγαπητέ αναγνώστη! – είναι θεαματικά απίθανο. Απλά, δες τα άλλα επτά δισεκατομμύρια ανθρώπων πάνω στον πλανήτη Γη.  Τα αμέτρητα δισεκατομμύρια των αισθανόμενων ζώων.  Τόσο εξαιρετική είναι η καλή σου τύχη ώστε, για να χρησιμοποιήσω την αναλογία του ίδιου του Βούδα, μοιάζει με τυφλή, ανάπηρη χελώνα που βγαίνει στην επιφάνεια από τον ωκεανό κάθε εκατό χρόνια, μόνο και μόνο επειδή τυχαίνει να περάσει το κεφάλι της μέσα από μια ξύλινη σανίδα που επιπλέει πάνω στο νερό.

Η σπάνια αυτή ευκαιρία σίγουρα θα τελειώσει – πιο σύντομα ίσως από ό,τι νομίζεις. Ο θάνατος είναι βέβαιος, ο χρόνος του θανάτου είναι αβέβαιος, και το μόνο πράγμα που έχει αξία όταν πεθαίνεις είναι η κατάσταση του νου σου.  Θα αφήσεις πίσω σου το σπίτι, την οικογένεια, τα κατοικίδια, τα παιχνίδια, την κοινωνική θέση, τον πλούτο και όλα όσα συνιστούν την αίσθηση της συμβατικής πραγματικότητας σου.

Αν είσαι υλιστής - που σημαίνει κάποιος που πιστεύει ότι η ύλη είναι το μόνο που υπάρχει – το να αναλογίζεσαι τον θάνατο μπορεί να σε κάνει να εκτιμάς την κάθε ημέρα όλο και περισσότερο. Ο χρόνος είναι πεπερασμένος.  Οι εμπειρίες είναι πολύτιμες. Τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένο.

Αν, από την άλλη μεριά, είσαι ανοικτός στην ιδέα ότι ο νους σου – το άμορφο αυτό συνεχές σαφήνειας και νόησης – πηγαίνει από αυτή τη ζωή σε μια νέα πραγματικότητα, τότε αυτό που κάνουμε με το νου μας σε αυτή τη ζωή είναι το μόνο πράγμα που επιβιώνει.  Τα αποτυπώματα που δημιουργούμε, οι συνήθειες που παράγουμε, οι καρμικές αιτίες για μελλοντικές συνέπειες – όπως και αν θέλεις να το περιγράψεις – αυτά είναι που έχουν σημασία.  Αυτά είναι που παίρνουμε μαζί μας. 
Η εσωτερική ζωή σου είναι το μέρος όπου μπορείς να καλλιεργήσεις την ευτυχία – τώρα και στο μέλλον.  Αν είναι αλήθεια ότι ο νους επιβιώνει, ότι οι αιτίες που δημιουργούμε στην ζωή αυτή θα ωριμάσουν σε επιπτώσεις στο μέλλον, δεν έχει τότε νόημα να επικεντρωθούμε σε μακροπρόθεσμο σχεδιασμό; Στον συμβατικό κόσμο, ο σχεδιασμός της συνταξιοδότησης είναι ο πιο μακροπρόθεσμος που οι περισσότεροι άνθρωποι σκέπτονται ποτέ.  Οι Βουδιστές έχουν πολύ ευρύτερο χρονικό ορίζοντα! Αν είσαι Βουδιστής οικονομικός σχεδιαστής, εξασκήσου στην γενναιοδωρία σε αυτή τη ζωή, σαν αιτία πλούτου στο μέλλον.  Υπομονή, για να διασφαλίσεις ότι θα είσαι εκπληκτικά υπέροχος! Σεβασμό, αν αυτό που επιδιώκεις είναι κοινωνική θέση.
Αλλά ακόμα καλύτερα, Bodhi chitta, ή το νου της φώτισης, για να υπερβείς την συμβατική πραγματικότητα εντελώς και, ενώ παραμένεις σε κατάσταση ευδαιμονίας, να αποτελείς το μέγιστο όφελος για τους άλλους οι οποίοι εξακολουθούν να πιστεύουν στον κόσμο, όπως αυτός φαίνεται σε αυτούς.

Τι γίνεται σε περίπτωση που οι Βουδιστές κάνουν λάθος, και δεν υπάρχει ζωή μετά από αυτήν; Τι γίνεται αν στην πραγματικότητα η συνειδητότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από δραστηριότητα του εγκεφάλου; Η υπέροχη αλήθεια είναι ότι η καλλιέργεια της γενναιοδωρίας, της ηθικής και της υπομονής, και ένας νους γεμάτος με αγάπη και καλοσύνη είναι ακόμη το καλύτερο πράγμα που μπορείς να κάνεις, επειδή αυτά αποτελούν την αληθινή αιτία της εσωτερικής γαλήνης, εδώ και τώρα.
Παρά την προσκόλληση μας, ως κοινωνία, στο να τακτοποιούμε τα εξωτερικά πράγματα στη ζωή μας, οι αλήθεια, όπως πολλοί ψυχολόγοι μαρτυρούν, είναι ότι είναι το πώς ερμηνεύουμε την πραγματικότητα είναι αυτό που μας κάνει ευτυχισμένους ή δυστυχισμένους.  Δεν είναι το τι συμβαίνει εκεί έξω, αλλά το πώς σκεφτόμαστε για αυτό που μας κάνει να νιώθουμε το ένα ή το άλλο.  Όταν αλλάζουμε την ερμηνεία μας, αλλάζουμε και τα συναισθήματα. Επί πλέον, όπως όλο και περισσότερες ερευνητικές μελέτες δείχνουν, όταν ασκούμε την γενναιοδωρία, την καλοσύνη και την σύνδεση με τους άλλους βιώνουμε ευδαιμονία, την πιο βαθιά κατάσταση ευημερίας.
Δεν υπάρχει τρόπος να κάνουμε τίποτε από αυτά αν δεν έχουμε κάποια επίγνωση του τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μας.  Έτσι, επιστρέφουμε στον παλιό μας φίλο, την συνειδητή προσοχή (mindfulness) και την ανάγκη να την καλλιεργήσουμε μέσω του διαλογισμού.  Η εσωτερική ζωή μας είναι το μέρος όπου καλλιεργούμε την ικανοποίηση, για αυτή τη ζωή και για το μέλλον.  Αν δεν έχουμε ικανοποίηση μέσα μας, όποιες και αν είναι οι εξωτερικές μας συνθήκες, δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι.

Αυτός είναι ο λόγος που το να λες ότι είσαι πολύ απασχολημένος για να έχεις εσωτερική ζωή μοιάζει λίγο με το να λες ότι είσαι πολύ απασχολημένος για να είσαι ευτυχισμένος.

Η ζωή είναι σύντομη.  Αυτή η ευκαιρία είναι πολύτιμη.  Όπως ο Δαλάϊ Λάμα υπενθυμίζει στους ανθρώπους, μην αφήνετε αυτό το νησί με τις πολύτιμες πέτρες ανεκμετάλλευτο.


Του David Michie   

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

ΣΚΕΠΤΟΜΟΥΝ, ΑΠΛΑ, ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ… ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ




Μπορεί να αποτυγχάνουμε, αλλά δεν είμαστε αποτυχημένοι! Πολλοί άνθρωποι βλέπουν τις ελπίδες τους να διαψεύδονται και τα όνειρα τους να γκρεμίζονται.  Αλλά όταν οι επιτευγματίες αποτυγχάνουν, βλέπουν την αποτυχία μόνον σαν προσωρινή, και αποφασίζουν να υπερνικήσουν τις αντιξοότητες μετατρέποντας τις δοκιμασίες σε θριάμβους, τις αποτυχίες σε περιουσίες, και τα βάρη σε ευλογίες.  Να θυμάσαι, η αποτυχία είναι η πίσω πόρτα για την επιτυχία.

Lewis Timberlake


«Η ιστορία έχει δείξει ότι  οι περισσότεροι σημαντικοί νικητές  τις περισσότερες φορές συνάντησαν σπαρακτικά εμπόδια πριν θριαμβεύσουν.  Τελικά νίκησαν επειδή αρνήθηκαν να αποθαρρυνθούν από τις ήττες τους.  Οι απογοητεύσεις λειτούργησαν σαν προκλήσεις.  Μην αφήνεις τις δυσκολίες να σε αποθαρρύνουν»  -   B.C. Forbes


«Οι κορυφές των βουνών είναι για την θέα και έμπνευση, αλλά ο καρπός καλλιεργείται στις κοιλάδες»  -   Billy Graham


«Η πραγματική κληρονομιά της ζωής μου ήταν η μεγαλύτερη αποτυχία μου… Όταν μπήκα στην φυλακή  ο Θεός άρχισε να χρησιμοποιεί την ζωή μου με τον καλύτερο τρόπο»  -  Chuck Colson

«Ο άνθρωπος με χαρακτήρα βρίσκει την δυσκολία ιδιαίτερα ελκυστική, δεδομένου ότι μόνο αφού έλθουμε σε επαφή με τη δυσκολία μπορούμε να αντιληφθούμε τις δυνατότητες μας» -  Charles De Gaulle


«Μην αποθαρρύνεσαι από την αποτυχία. Η αποτυχία είναι, κατά μια έννοια, η λεωφόρος για την επιτυχία, με τον ίδιο τρόπο που κάθε ανακάλυψη το τι είναι ψεύτικο μας οδηγεί στο να κυνηγήσουμε σοβαρά αυτό που είναι αληθινό.  Και κάθε φρέσκια εμπειρία τονίζει κάποιο είδος λάθους το οποίο, εκ των υστέρων, αποφεύγουμε προσεκτικά»  -  John Keats

«Η αποτυχία δεν είναι ποτέ τελειωτική και η επιτυχία δεν τελειώνει ποτέ.  Η επιτυχία είναι ταξίδι, όχι προορισμός»  -    Ben Sweetland

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

ΘΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ;



Το 1989, ένας σεισμός 8,2 βαθμών σχεδόν ισοπέδωσε την Αρμενία, σκοτώνοντας πάνω από 30000 άτομα σε λιγότερο από τέσσερα λεπτά.

Μέσα στην ολοκληρωτική καταστροφή και το χάος, ένας πατέρας άφησε τη γυναίκα του στο σπίτι κι έτρεξε στο σχολείο όπου βρισκόταν ο γιός του, όπου ανακάλυψε πως το σχολικό κτίριο ήταν ένας σωρός από ερείπια.

Μετά το αρχικό τραυματικό σοκ, θυμήθηκε την υπόσχεση που είχε δώσει στο γιο του: «Ό,τι και να συμβεί, θα είμαι πάντα δίπλα σου!» και τα μάτια του άρχισαν να γεμίζουν δάκρυα.  Καθώς κοιτούσε το σωρό με τα ερείπια κάθε ελπίδα φαινόταν μάταιη, αλλά η υπόσχεση που είχε δώσει στο γιο του εξακολουθούσε να τον απασχολεί.

Προσπάθησε να συγκεντρώσει τη σκέψη του στη διαδρομή που ακολουθούσε ο γιος του για το σχολείο κάθε πρωί.  Καθώς θυμήθηκε ότι η τάξη του βρισκόταν στην πίσω δεξιά γωνία του κτιρίου, έτρεξε προς τα εκεί κι άρχισε να σκάβει.

Στο μεταξύ, άρχισαν να καταφθάνουν κι άλλοι απελπισμένοι γονείς, οι οποίοι φώναζαν: «Ο γιός μου!» «Η κόρη  μου!»  Κάποιοι γονείς, καλοπροαίρετα, προσπάθησαν να τον τραβήξουν πίσω από τα ερείπια λέγοντας του:
«Τελείωσε πια!» «Έχουν σκοτωθεί!» «Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα!» «Πήγαινε στο σπίτι σου!» «Έλα, αντιμετώπισε την αλήθεια, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα πια!» «Απλώς θα χειροτερέψεις τα πράγματα!»
Απαντούσε σε όλους στερεότυπα: «Θα με βοηθήσετε τώρα;» και συνέχιζε να σκάβει για να βρει το γιο του, σηκώνοντας μία μία τις πέτρες.

Ο διοικητής της πυροσβεστικής εμφανίστηκε σε κάποια στιγμή και προσπάθησε να τον απομακρύνει από τα ερείπια λέγοντας του: «Έχουν ξεσπάσει πυρκαγιές, από παντού ακούγονται εκρήξεις. Κινδυνεύεις. Θα το αναλάβουμε εμείς αυτό.  Πήγαινε στο σπίτι σου». Και πάλι ο στοργικός πατέρας είπε: «Θα με βοηθήσετε τώρα;»

Μετά, ήρθε η αστυνομία και του είπε: «Είσαι θυμωμένος, απελπισμένος.  Αλλά βάζεις άλλους σε κίνδυνο.  Πήγαινε στο σπίτι σου.  Θα κάνουμε εμείς αυτό που πρέπει να γίνει».  Εκείνος αποκρίθηκε: «Θα με βοηθήσετε τώρα;» Κανένας δεν τον βοήθησε.

Με θάρρος συνέχισε μόνος του να σκάβει, θέλοντας να διαπιστώσει αν το παιδί του ήταν ζωντανό ή νεκρό.  Έσκαβε οκτώ ώρες… δώδεκα ώρες… είκοσι τέσσερις ώρες… τριάντα έξι ώρες.  Στην τριακοστή όγδοη ώρα, σήκωσε μια μεγάλη πέτρα κι άκουσε τη φωνή του γιου του.  Φώναξε τ’ όνομα του παιδιού του: «Αρμάντ!» Από κάτω ήρθε η απάντηση: «Πατέρα! Εγώ είμαι, πατέρα! Είπα στα άλλα παιδιά να μην ανησυχούν.  Τους είπα ότι αν ήσουν ζωντανός, θα με έσωζες και μαζί μ’ εμένα θα έσωζες κι εκείνα.  Υποσχέθηκες: «Ό,τι και να συμβεί θα είμαι δίπλα σου!» Το τήρησες, πατέρα!»
«Τι γίνεται εκεί μέσα; Πώς είναι η κατάσταση;» ρώτησε ο πατέρας.
«Είμαστε 14 ζωντανοί από 33, πατέρα.  Είμαστε τρομαγμένοι, πεινάμε, διψάμε και χαιρόμαστε που βρίσκεσαι εδώ.  Όταν κατέρρευσε το κτίριο, σχηματίστηκε μια σφήνα, ένα τρίγωνο, που μας προστάτεψε».
«Έλα, βγες έξω, αγόρι μου».
«Όχι, πατέρα! Ας βγουν πρώτα τα άλλα παιδιά, εγώ ξέρω πως θα με βγάλεις! Ό,τι και να συμβεί ξέρω πως θα είσαι δίπλα μου!».


Mark V. Hansen