Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΑΣ



Η απάντηση σας στην Μεγάλη Ερώτηση είναι το πρότυπο της ζωής σας. Αν πιστεύετε ότι υπάρχουν δύο ξεχωριστές δυνάμεις στον κόσμο, με δύο πολύ διαφορετικούς τρόπους έκφρασης, τότε θα βλέπετε πάντοτε τα πράγματα που συμβαίνουν στην ζωή με τα μάτια αυτής της πολικότητας και αυτού του διαχωρισμού.  Ακόμα και αν αυτή είναι μια ασυνείδητη πεποίθηση για την οποία δεν μιλάτε ποτέ με τους άλλους, και ίσως ακόμη και ποτέ δεν αναγνωρίζετε στον εαυτό σας, μπορεί να κυριαρχεί στην αποδοχή της αγάπης και της επιτυχίας σε κάθε σας σχέση, κάθε καριέρα, όλες τις οικονομικές υποθέσεις σας, και την ποιότητα της υγείας σας.

Αυτή η μοναδική, μερικές φορές ασυνείδητη πεποίθηση, μπορεί να επισκιάζει τις πιο δυνατές εμπειρίες της ζωής μας, και να το κάνει με τρόπο που δεν γνωρίζουμε καν ότι έχει συμβεί.

Για παράδειγμα, αν δούμε την δύναμη του «φωτός» σαν έναν φίλο που μας αγαπά και θέλει μόνον το καλύτερο για μας, ενώ πιστεύουμε ότι το «σκοτάδι» δεν ενδιαφέρεται για μας και θέλει να μας παγιδεύσει σε αυτό-καταστροφικές συμπεριφορές, τότε ο κόσμος αρχίζει να μοιάζει με πεδίο μάχης, η ζωή γίνεται η μάχη.  Αν είμαστε πεπεισμένοι ότι οι δύο δυνάμεις είναι σε αντίθεση η μία με την άλλη, αρχίζουμε να βλέπουμε αυτήν την σύγκρουση να εκφράζεται σε κάθε πεποίθηση, από το πόσο αξίζουμε να μας αγαπούν και την επιτυχία, μέχρι πόσο αξίζουμε την ίδια την ζωή! 

Στην παρουσία μιας τόσο βαθιά ριζωμένης πεποίθησης να εκφράζεται με την δύναμη και την αντιδραστική ταχύτητα του υποσυνείδητου νου μας, δεν αποτελεί έκπληξη, επομένως, να βλέπουμε την μάχη αυτή να εκδηλώνεται ως η χημεία του σώματος μας.
Για κάθε μη σωματική αίσθηση, συναίσθημα, και πεποίθηση που δημιουργούμε μέσα στο σώμα μας, υπάρχει το σωματικό ισοδύναμο αυτής της εμπειρίας που μετατρέπεται στα ίδια μας τα κύτταρα.  Έτσι έχουμε κυριολεκτικά αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε «χημεία της αγάπης» και «χημεία του μίσους».  Με το γεγονός αυτό κατά νου, τι υποθέτετε ότι συμβαίνει όταν ζούμε την ζωή μας πιστεύοντας ότι υπάρχουν δύο βασικές δυνάμεις σε αυτόν τον κόσμο – μία που είναι καλή και μία που είναι κακιά, μία που της αρέσουμε και μία που δεν της αρέσουμε, μία η οποία βρίσκεται εδώ για να μας βοηθήσει και μία που είναι εκεί έξω να μας αρπάξει; Η απάντηση είναι φανερή.
 
Αν στο βάθος της ύπαρξης μας πιστεύουμε ότι η ζωή είναι ένα σπάνιο και πολύτιμο δώρο που πρέπει να καλλιεργούμε, να διερευνούμε και να λατρεύουμε, τότε ο κόσμος φαίνεται να είναι ένα όμορφο μέρος να κάνουμε τις εξερευνήσεις μας.  Είναι πλούσιος σε διαφορετικούς πολιτισμούς, εμπειρίες, και ευκαιρίες.  Το κλειδί εδώ είναι ότι πρέπει να πιστέψουμε ότι είμαστε ασφαλείς πριν μπορέσουμε να απολαύσουμε τα οφέλη μιας τέτοιας εμπειρίας.  Αυτό είναι περισσότερο από απλά να πιστεύουμε ή να ευχόμαστε να είναι αλήθεια.  Πρέπει να το δεχτούμε και να το πιστέψουμε μέχρι τα βάθη της ύπαρξης μας.

Λέτε, λοιπόν, «Ναι, σωστά! Πες το άλλη μια φορά, που βρίσκεται αυτός ο ασφαλής κόσμος;» και θα συμφωνήσω ότι αν κοιτάξουμε τα ΜΜΕ και την λαϊκή γνώμη, έχουμε κάθε λόγο να πιστέψουμε ότι ο κόσμος μας είναι κάθε άλλο από ασφαλής.
Από την άλλη μεριά, αν πιστέψουμε αληθινά από το βάθος της ύπαρξης μας ότι αυτός είναι ένας επικίνδυνος κόσμος, και ενσωματώνουμε την πεποίθηση αυτή κάθε μέρα της ζωής μας, θα δούμε ότι εκδηλώνεται στο κάθε τι από την εργασία μας και την καριέρα μας μέχρι τις σχέσεις και την υγεία μας.  Ακόμη και όταν καινούργιες ευκαιρίες παρουσιάζονται στον δρόμο μας, θα νοιώθουμε ότι δεν υποστηριζόμαστε, δεν είμαστε έτοιμοι, ή δεν αξίζουμε τα τις δεχτούμε.  Θα φοβόμαστε να πάρουμε ρίσκα, θα αισθανόμαστε ανάξιοι να έχουμε την δουλειά ή τον έρωτα που μας δίνει πραγματική χαρά, και θα βρισκόμαστε να αρκούμαστε σε οτιδήποτε βρεθεί στον δρόμο μας.

Αν δεν έχουμε λόγο να πιστεύουμε διαφορετικά, δεν θα ήταν παράξενο να βρούμε ίσως την μάχη την οποία υποσυνείδητα πιστεύουμε να εκφράζεται στα κύτταρα του σώματος μας – τα οποία θα ερμηνεύουν τις πεποιθήσεις μας σαν οδηγίες για να παράγουν την χημεία που κλέβει από εμάς ακόμα και την εμπειρία που λατρεύουμε περισσότερο: την ίδια τη ζωή!

Μερικές φορές η εξωτερική αυτή απεικόνιση των πεποιθήσεων στο σώμα μας είναι λεπτή.  Είναι ευλογία όταν είναι λεπτή, γιατί μας δίνει την ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τα σημάδια του φόβου μας και να τα διαχειριστούμε πριν είναι πολύ αργά.  Μερικές φορές, όμως, δεν είναι τόσο λεπτή.


(Απόσπασμα από το βιβλίο του Gregg Braden, “The Spontaneous Healing of Belief: shattering the paradigm of false limits”)

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΑΣ



Υπάρχει μια κεντρική πεποίθηση που οδηγεί τις ζωές μας, και αυτό το κάνει με τρόπους που ίσως δεν γνωρίζουμε καν ή δεν σκεπτόμαστε.  Ο λόγος που η πεποίθηση αυτή μπορεί να έχει τόσο μεγάλη δύναμη χωρίς καν να γνωρίζουμε ότι υπάρχει είναι ότι είναι ασυνείδητη.  Σωστά! – λειτουργεί με τον αυτόματο πιλότο όπως ένα ενστικτώδες πρόγραμμα στο πίσω μέρος του μυαλού μας αυτήν εδώ τη στιγμή είναι μια κεντρική πεποίθηση που είναι τόσο δυνατή ώστε αποτελεί το πρότυπο με το οποίο όλα τα υπόλοιπα στην ζωή μας συγκρίνονται.

Όσο διαφορετική κι αν έχει υπάρξει η ζωή σας, και όσο πολυποίκιλες και αν φαίνονται όλες οι εμπειρίες σας, δεν υπάρχει τίποτα που να έχει συμβεί που δεν έχει πάρει σχήμα μέσα από τα μάτια αυτής της μοναδικής πεποίθησης.  Χωρίς εξαίρεση, όλη σας η αγάπη και κάθε ένας από τους φόβους σας.  Όλες οι ευκαιρίες στη ζωή, που είχατε την αυτοπεποίθηση να αρπάξετε και όλες εκείνες που φοβηθήκατε να το κάνετε επειδή ίσως να αποτυγχάνατε.  Η υγεία, η ζωτικότητα, και η νιότη του κορμιού σας, ο τρόπος που μεγαλώνετε.  Και η επιτυχία ή η αποτυχία κάθε σχέσης που θα έχετε ποτέ με ένα άλλο άτομο, τον εαυτό σας, τον κόσμο, και ολόκληρο το σύμπαν…. Όλα αυτά τα πράγματα, και περισσότερα, καταλήγουν σε αυτό που περιλαμβάνετε σε μια και μόνη πεποίθηση.

Μπορεί να ανακαλύψετε εσείς οι ίδιοι ποια είναι αυτή η πεποίθηση, απαντώντας μια και μόνη ερώτηση – τη Μεγάλη Ερώτηση – παρά κάτω. Ο τρόπος που θα απαντήσετε φανερώνει την αλήθεια μιας ισχυρής υποσυνείδητης πεποίθησης που βρίσκεται στην καρδιά της ύπαρξης σας.  Η ερώτηση είναι η εξής:

Πιστεύετε ότι υπάρχει μια πηγή για τα πάντα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, ή πιστεύετε ότι υπάρχουν δύο αντίθετες και αντίπαλες δυνάμεις – καλό και κακό – μία στην οποία «αρέσετε» και μία στην οποία «δεν αρέσετε»;

Αυτό είναι όλο! Είναι σύντομο.  Αλλά σας παρακαλώ να μην απατάστε από την απλότητα αυτών των λίγων λέξεων.  Είναι τόσο δυνατές, και προφανείς.  Αυτή είναι η μία ερώτηση που κάθε ένας από μας πρέπει να απαντήσει σε κάποιο σημείο στην ζωή μας.  Και αφορά, ίσως, την πιο μεγάλη σχέση με την οποία θα μας ζητηθεί να έρθουμε σε συμφωνία.  Η κομψότητα της έγκειται στην απλότητα της. 
Το πώς θα απαντήσετε στην Μεγάλη Ερώτηση θα σας ωθήσει να επαναπροσδιορίσετε την ουσία του ποιος πιστεύετε ότι είστε και το πώς αισθάνεστε για την ζωή σας στον κόσμο.  Καθώς βιώνετε την σαφήνεια που η απάντηση στο ερώτημα αυτό δίνει, προτρέπετε τον «εσωτερικό προγραμματιστή» σας να αλλάξει και να ρυθμίσει τα μοτίβα που επιβεβαιώνουν την ζωή μέσα σας.  Όλα αρχίζουν με την απλή αυτή ερώτηση.  Ορίστε πώς λειτουργεί.


(Απόσπασμα από το βιβλίο του Gregg Braden, “The Spontaneous Healing of Belief: Shattering the paradigm of false limits”)

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

ΝΑΙ, ΜΠΟΡΕΙΣ



Πείρα δεν είναι αυτό που συμβαίνει σ’ έναν άνθρωπο.  Είναι το πώς χρησιμοποιεί ένας άνθρωπος αυτό που του συμβαίνει.

Aldous Huxley


Τι θα έκανες αν στα 46 σου χρόνια καιγόσουν, σε βαθμό που να γίνεις αγνώριστος, σ’ ένα δυστύχημα με μοτοσικλέτα και τέσσερα χρόνια αργότερα έμενες παράλυτος από τη μέση και κάτω μετά από αεροπορικό δυστύχημα;  Θα μπορούσες μετά απ’ αυτά να φανταστείς τον εαυτό σου να γίνεται εκατομμυριούχος, ευτυχής γαμπρός, κι επιτυχημένος επιχειρηματίας;  Θα μπορούσες να φανταστείς τον εαυτό σου να κάνει κανό σε ορμητικά ρεύματα ποταμών; Να πηδά από αεροπλάνο; Να βάζει υποψηφιότητα για πολιτικό αξίωμα;

Ο Ου. Μίτσελ τα έχει κάνει όλα αυτά, και πολλά άλλα, μετά από δύο φρικτά δυστυχήματα που άφησαν το πρόσωπο του ένα συνονθύλευμα από πολύχρωμα μοσχεύματα, τα χέρια του χωρίς δάχτυλα και τα πόδια του λεπτά και ακίνητα, διπλωμένα σ’ ένα αναπηρικό καροτσάκι.

Οι δεκαέξι χειρουργικές επεμβάσεις, που είχε υποστεί ο Μίτσελ μετά το δυστύχημα με τη μοτοσικλέτα, κατά το οποίο κάηκε περισσότερο από το 65% του σώματος του, τον άφησαν ανίκανο να πάρει πιρούνι στο χέρι του, να σχηματίσει έναν αριθμό στο καντράν του τηλεφώνου ή να πάει στην τουαλέτα χωρίς βοήθεια. Αλλά ο Μίτσελ, πρώην αξιωματικός του ναυτικού, ποτέ δε δέχτηκε ότι νικήθηκε.  «Είμαι διοικητής του διαστημοπλοίου μου», είπε.  «Δική μου η άνοδος, δική μου και η πτώση.  Προτιμώ να δω αυτήν την κατάσταση σαν μια προσωρινή διακοπή ή σαν σημείο εκκίνησης».  Έξι μήνες αργότερα πιλοτάριζε πάλι αεροπλάνο.

Ο Μίτσελ αγόρασε ένα σπίτι βικτοριανού ρυθμού στο Κολοράντο, ένα κτήμα, ένα αεροπλάνο κι ένα μπαρ.  Αργότερα, συνεργάστηκε με δυο φίλους του και δημιούργησε μαζί τους μια εταιρία που κατασκεύαζε σόμπες ξύλου, η οποία έγινε τελικά η δεύτερη μεγαλύτερη ιδιωτική εταιρία απασχόλησης προσωπικού στο Βέμοντ.
Τέσσερα χρόνια, όμως, μετά το δυστύχημα με τη μοτοσικλέτα, το αεροπλάνο που χειριζόταν ο ίδιος συνετρίβη στο διάδρομο του αεροδρομίου την ώρα της απογείωσης, με αποτέλεσμα να σπάσει ο δέκατος θωρακικός σπόνδυλος του Μίτσελ και να πάθει μόνιμη παράλυση από τη μέση και κάτω.  «Αναρωτήθηκα τι στο καλό μου συνέβη.  Τι έκανα για να πάθω κάτι τέτοιο;»

Απτόητος ο Μίτσελ, αγωνιζόταν μέρα νύχτα ν’ αποκτήσει όση ανεξαρτησία κινήσεων μπορούσε.  Εκλέχθηκε δήμαρχος του Κρέστεντ Μπιούτ του Κολοράντο, για να σώσει την πόλη από τα ορυχεία μετάλλων τα οποία κατέστρεφαν την ομορφιά και το φυσικό περιβάλλον της.  Αργότερα έβαλε υποψηφιότητα για το Κογκρέσο, μετατρέποντας την παράξενη εμφάνιση του σε πλεονέκτημα με τη χρησιμοποίηση σλόγκαν του τύπου: «Όχι άλλη μια ωραία φάτσα στο Κογκρέσο».  Παρά τη φρικτή του αρχικά εμφάνιση και τη σωματική αναπηρία, ο Μίτσελ άρχισε να κάνει κανό σε ορμητικά ποτάμια, ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε, πήρε μάστερ στη δημόσια διοίκηση και συνέχισε να πετά, να αγωνίζεται για την προστασία του περιβάλλοντος και να κάνει δημόσιες ομιλίες.  Η αταλάντευτη θετική στάση του Μίτσελ απέναντι στο πρόβλημα του, είχε σαν αποτέλεσμα την παρουσίαση του στην εκπομπή «Σημερινό Σόου» και «Καλημέρα Αμερική», καθώς και τη δημοσίευση διαφόρων άρθρων για το πρόσωπο του σε διάφορα έντυπα όπως το Παρέϊντ, το Τάϊμ, την Νιου Γιόρκ Τάϊμς και άλλα.

«Πριν πάθω παράλυση υπήρχαν 10000 πράγματα που μπορούσα να κάνω», λέει ο Μίτσελ.  «Τώρα υπάρχουν 9000.  Μπορώ είτε να καθίσω να σκέφτομαι τα 1000 που έχασα ή να συγκεντρωθώ στα 9000 άλλα που μου απέμειναν.  Λέω στους ανθρώπους ότι είχα δυο μεγάλα χτυπήματα στη ζωή μου.  Αν εγώ επέλεξα να μην τα χρησιμοποιήσω σαν δικαιολογία για να παρατηθώ από τα πάντα, τότε είναι δυνατόν μερικές από τις εμπειρίες που έχετε κι εσείς και που σας αναχαιτίζουν, να τεθούν σε νέα προοπτική.  Μπορείτε να κάνετε ένα βήμα πίσω για ν’ αποκτήσετε ευρύτερο οπτικό πεδίο, οπότε θα έχετε τη δυνατότητα να πείτε: “Δεν είναι τίποτα σπουδαίο, τελικά”».

Να θυμάστε: «Σημαντικό δεν είναι αυτό που σας συμβαίνει, αλλά το τι κάνετε γι’ αυτό».

 

Jack Canfield και Mark Hansen