Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

ΓΙΑΤΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΑΤΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΑΣ;





Καθώς έψαχνα στο Reddit, κατά τύχη έπεσα επάνω σε μια ανάρτηση με τον τίτλο: «Γιατί εγκαταλείψατε τα όνειρα σας;» Ήμουν περίεργος να δω τι είχαν οι άνθρωποι να πουν γιατί είμαι σίγουρος ότι αρκετοί είναι εκείνοι που σε κάποιο σημείο της ζωής τους εγκατέλειψαν τα όνειρα τους. Ειλικρινά, έμαθα πολλά διαβάζοντας αυτά που δημοσίευσαν οι άνθρωποι, και νομίζω ότι θα ήταν ενδιαφέρον να μοιραστώ τις σκέψεις μου πάνω σε αυτό το θέμα.  Ας δούμε, λοιπόν, κάποιες από τις πιο δημοφιλείς απαντήσεις.

ΓΙΑΤΙ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ;
ΔΕΝ ΘΑ ΕΒΓΑΖΑ ΧΡΗΜΑΤΑ
Φυσικά, όλοι το σκεφτόμαστε.  Πρέπει να βγάλουμε το ψωμί μας. Επί πλέον, θέλεις το τελευταίο smartphone, ένα εντυπωσιακό αυτοκίνητο, το καλύτερο κρασί.  Θέλεις, επίσης, να τρως έξω τρεις φορές την εβδομάδα, κλπ. Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν ότι τα όνειρα τους δεν θα τους αποφέρουν αρκετά, γι’ αυτό σταματούν να τα κυνηγούν.  Αν και μπορεί να φαίνεται λογικό, θεωρώ ότι είναι λυπηρό να εγκαταλείπεις τα όνειρα σου για περισσότερα χρήματα.  Το πάθος και το κίνητρο είναι πολύ υποτιμημένα.  Είναι αλήθεια ότι χρειάζονται περισσότερα από πάθος και κίνητρο για να καταφέρεις κάτι, αλλά με αφοσίωση και αποφασιστικότητα, πιστεύω ότι οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα.  Και σίγουρα θεωρώ, ότι στους καιρούς που ζούμε, όλοι μπορούν να βρουν έναν τρόπο να βγάζουν τα προς το ζην από αυτό με το οποίο είναι παθιασμένοι.

ΦΟΒΑΜΑΙ ΝΑ ΠΑΡΩ ΡΙΣΚΑ
Ποιος δεν φοβάται το ρίσκο; Αλλά όλοι πρέπει να πάρουμε κάποιο ρίσκο κάποια στιγμή.  Επίσης, το επίπεδο του ρίσκου που αισθάνεστε ότι παίρνετε, πρέπει να εξεταστεί.  Σκεφτείτε την «ασφαλή» εργασία σας, για παράδειγμα.  Νομίζετε, λοιπόν, ότι μια ασφαλής εργασία δεν έχει ρίσκο; Θα μπορούσατε να απαντήσετε: «Το ξέρω.  Οποιοσδήποτε μπορεί να χάσει την δουλειά του». Αλλά ας ψάξουμε λίγο πιο βαθιά.  Έχετε έλεγχο στις αποφάσεις που παίρνει η επιχείρηση; Έχετε λόγο στη στρατηγική που εφαρμόζει η επιχείρηση; Ακόμη και η θέση που έχετε αυτή τη στιγμή μπορεί να μην υπάρχει σε λίγα χρόνια. Αναρωτηθείτε τώρα, ποιο έχει μεγαλύτερο ρίσκο; Το να μην έχετε κανένα έλεγχο πάνω στη δουλειά σας, ή είναι καλύτερα όταν είστε υπεύθυνος για αυτό που συμβαίνει; Οι πιθανότητες είναι, ότι όταν κυνηγάς το όνειρο σου, στην πραγματικότητα παίρνεις λιγότερα ρίσκα παίρνοντας τον έλεγχο της μοίρας σου.

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΔΥΣΚΟΛΗ
Ποιος ενδιαφέρεται για το τι σκέφτονται οι άνθρωποι; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν γιατί αποφασίζεις να κυνηγήσεις ένα όνειρο.  Είναι εν τάξει να αισθάνεσαι ότι δεν σε καταλαβαίνουν.  Οι περισσότεροι επιτυχημένοι άνθρωποι θεωρούνται ότι είναι λίγο τρελοί μέχρι να κατακτήσουν την επιτυχία.  Μην επιτρέπεις να σου επιτίθενται, αλλά έχε το μυαλό σου ανοιχτό στην εποικοδομητική κριτική.  Οι άνθρωποι που κρίνουν επικριτικά την προσέγγιση σου ίσως να μοιράζονται μια διαφορετική οπτική που μπορεί να είναι πολύ πολύτιμη και να σε βοηθήσει να πραγματοποιήσεις το όνειρο σου.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΑΠΛΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΣΚΥΛΟΣ.  ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΕΤΣΙ.
Αυτό είναι το σημείο που οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί από τα άλλα ζώα. Δεν γεννηθήκαμε με φτερά, αλλά παρόλα αυτά βρήκαμε τρόπο να πετάξουμε.  Δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε κάτω από το νερό, αλλά φτιάξαμε μάσκες οξυγόνου έτσι ώστε να μπορούμε να βουτάμε κάτω από το νερό.  Γεννηθήκαμε στην Γη, αλλά οι επιστήμονες έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στο να βρουν τρόπους να μπορέσουμε να ζήσουμε σε άλλους πλανήτες.  Αυτό που είναι εκπληκτικό σε εμάς τους ανθρώπους, είναι ότι προσαρμοζόμαστε, κτίζουμε, και βρίσκουμε λύσεις. Δεν χρειάζεται να είσαι πουλί για να πετάξεις.  Χρειάζεται, απλά, αφοσίωση, σκληρή εργασία, και πάθος για να τα καταφέρεις!

Θυμήσου, καμία δικαιολογία δεν είναι καλή για να μην κυνηγήσεις τα όνειρα σου. Άρχισε σήμερα, ή, δώσε τουλάχιστον στον εαυτό σου την ευκαιρία να το σκεφτεί.       

Salim

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ



Το πιο δύσκολο άτομο να συγχωρήσουμε, είναι συχνά ο ίδιος μας ο εαυτός. Άσχετα με το αν τα θαλασσώσαμε στον τελικό του κολεγίου, βλάψαμε τα συναισθήματα κάποιου, ξυπνήσαμε αργά για την δουλειά μας, όταν είχαμε μια σημαντική συνάντηση, ή συμπεριφερθήκαμε πραγματικά αδέξια σε μια κοινωνική εκδήλωση, πρέπει να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας και να προχωρήσουμε.
Πρέπει να δεχθούμε ότι έχουμε ελαττώματα. Ένας από τους μόνιμους φόβους μου είναι ότι το άγχος μου συμπαρασύρει προς τα κάτω εκείνους που αγαπώ. Μισώ το άγχος μου που μου δίνει αυτόν τον επί πλέον φόβο ότι είμαι τίποτα άλλο από βάρος για τους ανθρώπους που αγαπώ. Δεν μπορώ να σας πω πόσο χρόνο έχω σπαταλήσει κτυπώντας τον εαυτό μου για το γεγονός ότι έχω άγχος. Και ποιος είναι ο λόγος; Δεν είναι κάτι που μπορώ να αλλάξω στον εαυτό μου - μπορώ να το διαχειριστώ μέχρι ένα σημείο, αλλά πέρα ​​από αυτό, είναι έξω από τον έλεγχό μου.
Πρέπει να δεχθώ ότι το άγχος αποτελεί μέρος του εαυτού μου. Πολλοί από εμάς έχουμε πράγματα που αρνούμαστε να δεχτούμε για τους εαυτούς μας, και συνεχίζουμε να προσπαθούμε και να παλεύουμε. Αντί να βομβαρδίζουμε τον εαυτό μας με αρνητικές σκέψεις, «Ω, Θεέ μου ήμουν τόσο αδέξιος - άκουσα τα λόγια που βγήκαν από το στόμα μου;» πρέπει να μάθουμε να γελάμε με τον εαυτό μας. Να αποβάλουμε τις ανησυχίες μας ότι θα φανούμε ανόητοι. Να αγκαλιάσουμε τις αδυναμίες, ή τις ιδιορρυθμίες, ή τα ελαττώματα που μας κάνουν ανθρώπινα όντα.
Η αυτο-συγχώρεση είναι σημαντική για την ισορροπία. Όταν κάνεις κάποιο λάθος ή πληγώσεις κάποιον, παραδέξου το. Αλλά μην αφήσεις τον εαυτό σου να το χρησιμοποιήσει ως καύσιμο που θα δυναμώσει την φωτιά της αυτο-απέχθειας. Οι άνθρωποι κάνουν λάθη, ακόμη και εσύ.
Επέκτεινε την χάρη που δίνεις στους άλλους, και στον εαυτό σου. Έχουμε δύο επιλογές - συγχωρούμε τον εαυτό μας για τα λάθη που κάνουμε, ή συνεχίζουμε να πολλαπλασιάζονται το μίσος για τον εαυτό μας. Το μήνυμα είναι απλό - συγχώρεσε τον εαυτό σου για τα πράγματα που τα έχεις θαλασσώσει, και αγκάλιασε το ποιος είσαι – με τα ελαττώματα και όλα.


(Ένας φίλος)



Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

ΤΙ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ ΑΦΗΝΕΙΣ ΠΙΣΩ ΣΟΥ;



Ζούμε σήμερα στην πιο καταγεγραμμένη εποχή του ανθρώπινου πολιτισμού. Μέσα στους αιώνες υπήρξαν ιερογλυφικά στους τοίχους σπηλαίων, που στη συνέχεια εξελίχθηκαν στο γράψιμο επάνω σε φύλλα, όπως οι Αιγύπτιοι έγραφαν στον πάπυρο, έπειτα στη συγγραφή βιβλίων, και τώρα προχωρήσαμε στο ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Ποτέ πριν, δεν είχε ο μέσος άνθρωπος τη δύναμη να έχει πρόσβαση σε εκατομμύρια όπως κάνουμε τώρα. Έχουμε γίνει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Δυστυχώς, οι περισσότεροι από εμάς δεν το γνωρίζουν. Με τα social media (Μέσα Κοινων
ικής Δικτύωσης), οι ζωές μας καταγράφονται κάθε μέρα, από επιλογή και συχνά με χαρά. Οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουν σκεφτεί το γεγονός ότι πολύ καιρό αφού φύγουμε από αυτή τη γη, οι ιδέες, τα μηνύματα και οι πράξεις που έχουμε δημοσιεύσει στους ψηφιακούς μας τοίχους θα μείνουν πίσω για τις μελλοντικές γενιές να τα δουν. 

Δεν νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν αφιερώσει έστω και λίγα δευτερόλεπτα στο να το σκεφτούν αυτό. Αν το έκαναν, δεν θα βλέπαμε τα περισσότερα από τα πράγματα που βλέπουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Θα έπρεπε να υπάρχουν περισσότεροι από εμάς που θα εκμεταλλεύονταν το γεγονός ότι έχουμε μπροστά μας μια ευκαιρία να διαμορφώσουμε όχι μόνον τον σημερινό κόσμο, αλλά αυτόν που θα αφήσουμε πίσω. Όταν (όπως ο μεγάλος Stevie Wonder τραγουδάει στο τραγούδι "As" από το κλασικό άλμπουμ του "Songs Is The Key of Life") .. «τα εγγόνια των παιδιών σας και τα δισέγγονα τους, θα λένε», τι θα λένε όταν πρόκειται για σένα; Πώς θα ζήσεις τη ζωή σου; Όχι ότι είμαστε εδώ για να κρίνουμε ή να κριθούμε, αλλά η αλήθεια είναι ότι θα πούνε κάτι, και έχουμε κάθε ευκαιρία να έχουμε λόγο στο πώς θα μας θυμούνται:

   ο  Ποιους θα έχουμε βοηθήσει;
   ο  Πώς θα συμβάλλουμε στην κοινωνία;
   ο  Θα κάνεις ό,τι μπορείς για να κάνεις τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος;

Για μένα, ήταν μια εξέλιξη και αυτό σημαίνει ότι βγήκα έξω από τη ζώνη της βολής μου. Μου πήρε πολύ χρόνο, οπότε δεν είμαι σε θέση να κρίνω, πρόθεσή μου είναι απλά να μοιραστώ. Ως γονείς ενός γιού στο φάσμα του αυτισμού, ηλικίας τώρα 10 ετών, η σύζυγός μου και εγώ μοιραζόμαστε όλο και περισσότερες ανησυχίες, ακριβώς όπως κάνουν και οι άλλοι γονείς. Εκτός από τις κόρες της συζύγου μου από τον προηγούμενο γάμο της, είμαστε οι νόμιμοι κηδεμόνες για τα τέσσερα παιδιά της αδελφής της, δύο αγόρια και δύο κορίτσια (ηλικίας 11-14).

Τα τελευταία έξι χρόνια ζουν μαζί μας, και τώρα είμαστε στη μέση της διαδικασίας της υιοθεσίας. Οικογένειες όπως η δική μας είναι λίγο ιδιαίτερες, αλλά όλες οι οικογένειες πρέπει να έχουν στη διάθεσή τους τις ίδιες έννοιες για το χρήμα, πώς αυτό λειτουργεί, και πώς μπορεί αυτό να εφαρμοστεί. Αυτό είναι διπλά σημαντικό στον κόσμο των ειδικών αναγκών όπου το επίπεδο της μη προβλεψιμότητας που σχετίζεται με το μέλλον των παιδιών μας, είναι σημαντικά υψηλότερο.

Αυτή τη στιγμή, αυτός είναι ο τομέας που έχω εστιαστεί, αλλά θέλω να συμβάλω στον κόσμο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, και σε άλλους τομείς, εξ ίσου καλά. Με τι είσαι παθιασμένος; Με ποιο τρόπο θα συμβάλεις στον κόσμο; Τι θα μπορούσαν τα ψηφιακά αποτύπωμα σου να πουν στον κόσμο όταν φύγεις; Σκέψου το και άρχισε να γράφεις τη δική σου ιστορία.

Του Shawn Francis

Σχετικά με τον συγγραφέα:
Ο Shawn Francis ζει στο Los Angeles της California με την σύζυγο και τα παιδιά του.  Ένα από τα οποία σε ηλικία τριών ετών διαγνώστηκε με αυτισμό.  Για περισσότερα από 10 χρόνια έχει εργαστεί στις πωλήσεις, τις οικονομικές υπηρεσίες και την προσωπική ανάπτυξη.  Έχει πάθος για τους ανθρώπους και τις δυνατότητες τους.