Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ



Νωρίς στη ζωή αναπτύσσουμε τις κεντρικές πεποιθήσεις μας – βασικές ιδέες τις οποίες δεχόμαστε σχετικά με μας, τους άλλους ανθρώπους, και τον κόσμο μας.  Μπορεί αυτές να είναι θετικές ή αρνητικές, να επιβεβαιώνουν την ζωή ή να την αρνούνται.  Οι εμπειρίες της παιδικής ηλικίας είναι συχνά εκεί που ξεκινούν οι κεντρικές πεποιθήσεις μας.  Όταν ακούμε επαναλαμβανόμενα ότι δεν αξίζουμε αυτό ή εκείνο στην αρχή της ζωής μας, για παράδειγμα, μπορεί να αναπτύξουμε μια βασική πεποίθηση ότι δεν αξίζουμε να μας δίνονται πράγματα.  Επειδή τέτοιες αντιλήψεις είναι συνήθως υποσυνείδητες, δεν είναι ασυνήθιστο να ανακαλύψουμε ότι απλώνονται σε όλους τομείς της ζωής μας με τρόπους που δεν περιμένουμε.  Έτσι, μια υποσυνείδητη κεντρική πεποίθηση ότι δεν αξίζουμε να λαμβάνουμε μπορεί να εκδηλώνεται σαν μια ολόκληρη ζωή με στέρηση η οποία εμφανίζεται στην αγάπη, τα χρήματα, και την επιτυχία… ακόμα και στην ίδια την ζωή.

Πριν λίγα χρόνια μια αγαπητή φίλη μοιράστηκε μαζί μου μια ιστορία που έφερε δάκρυα στα μάτια μου.  Αποτελεί καλό παράδειγμα για το πόσο μεγάλη δύναμη μια βασική πεποίθηση στην καρδιά μας μπορεί να έχει πάνω στην ίδια τη ζωή μας. Περιέγραψε πώς ο πατέρας της πέθανε σε ηλικία 75 χρονών μετά από μια σύντομη μάχη με ένα ιδιαίτερα επιθετικό είδος καρκίνου.  Ενώ δέχθηκε τα συλλυπητήρια μου όταν της είπα ότι λυπήθηκα για την απώλεια της, εκείνο που κάνει την ιστορία σημαντική είναι αυτό που άκουσα μετά.

Αν και η φίλη και η οικογένεια της αναμφίβολα θρήνησαν για τον χαμό του ανθρώπου ο οποίος ήταν τόσο σημαντικός στην ζωή τους, είπε ότι στην πραγματικότητα δεν τους εξέπληξε.  Από τότε που ήταν μικρό κορίτσι, άκουγε τον πατέρα της να επαναλαμβάνει ότι δεν επρόκειτο να ζήσει πάνω από τα 75.  Αν και ήταν ένας υγιής και ζωντανός άνθρωπος και δεν είχε κάποιον πραγματικό λόγο να περιμένει ότι η ζωή του θα διακόπτονταν απότομα, ήταν απλά κάτι που το πίστευε.  Επειδή ο πατέρας του είχε πεθάνει στα 75, στο μυαλό του αυτό το μήκος ζωής αποτελούσε το μοντέλο που τον βοηθούσε να προγραμματίσει τον χρόνο του επάνω στην Γή.

Μοιραζόταν αυτήν την πεποίθηση με την οικογένεια του από τότε που όλοι μπορούσαν να θυμηθούν.  Αν και μπορεί να ήθελε να ζήσει περισσότερο, και απολάμβανε να περνά τον χρόνο του με τους φίλους και την οικογένεια του, δεν θύμωνε ούτε απογοητεύονταν στην σκέψη να αφήσει τον κόσμο μετά από μόνον επτάμιση δεκαετίες ζωής.  Σύμφωνα με όσα έχουν αναφερθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις σχετικά  με την δύναμη των πεποιθήσεων μας, αυτό που ακολουθεί δεν μπορεί να αποτελεί έκπληξη.

Στα 75α γενέθλια του ανθρώπου αυτού, η οικογένεια και οι φίλοι του συγκεντρώθηκαν γύρω του να τον βοηθήσουν να γιορτάσει.  Λίγο αργότερα, προσβλήθηκε από καρκίνο.  Μετά από μια σύντομη μάχη με την αρρώστια, πέθανε – ακριβώς όπως πίστευε πως θα συνέβαινε – πριν κλείσει τον 76ο χρόνο ζωής πάνω στη Γή.

Υπάρχουν πολλές παρόμοιες ιστορίες που δείχνουν ότι η δύναμη μιας πεποίθησης μπορεί να «κληρονομηθεί» αν αυτή γίνει αποδεχτή και υιοθετηθεί από άλλους.  Οι μελέτες δείχνουν ότι οι απόψεις μπορεί ακόμη και να περαστούν από τη μία γενιά την επόμενη.  Αν αυτές είναι θετικές και στηρίζουν την ζωή, η ικανότητα να τις διατηρήσουμε για πολλές γενιές είναι καλό πράγμα.  Αν, όμως, αυτές είναι περιοριστικές και αρνούνται την ζωή, μπορούν να συντομεύσουν την μόνη εμπειρία που αγαπάμε τόσο βαθιά και παρόλα αυτά συχνά παίρνουμε ως δεδομένη: αυτή της ίδιας της ζωής.

 Αυτό που χρειάζεται, πάντως, είναι ένα άτομο, σε οποιαδήποτε γενιά να γιατρέψει τις περιοριστικές πεποιθήσεις.  Με αυτό τον τρόπο, ένα τέτοιο άτομο θα τις έχει γιατρέψει ότι μόνον για τον εαυτό του/της, αλλά επίσης και για αμέτρητες γενιές που θα ακολουθήσουν.


(Απόσπασμα από το βιβλίο του Gregg Braden, “The Spontaneous Healing of Belief: Shattering The Paradigm of False Limits”)